Bekar Annelik: Yalnızlıkla İlk Yüzleşmelerim

Bu post annelikle ya da anneliğimle ilgili değil.

Paylaşım bile değil belki kaç kadın nerelerde ortak nokta bulabilir. Bilmiyorum.

Bu cümleler benim yok olan kadınlığım, özgüvenim, değersiz görülmeyi kabullenişim ve kendime acıyışıma dair sonunda beklediğim büyük bir ağlama krizi sonrası yazıldı.

Güçlüyüm diye yazdım, pişman değilim dedim, hala değilim. Mutlu olabiliyorum dedim evet, birkaç saat uyuduktan sonra her şey daha kolay olacak.  Sabah 9’da kurumsal toplantıma gireceğim. Kızım gelecek, çok sarılıcam. Her şey sensin diyeceğim.

Yakınlarda neredeyse benimle aynı günlerde boşanmış kızı olan bir adamla sohbet ettim. Evliliğine dair anlattığı onca entrikalı hikaye ve uç şeyler karşısında, benim evliliğimin osuruktan sebeplerle bitişini film gibi izledim.

Beni ne tetikledi bu bekar annelik fikrini sevmişken? Ama her şeye rağmen “o benim baş tacımdır dedi, kötü söz söylemem, söylettirmem” dedi.

Arabasını almış, evi vermiş sessizce dinledim. Ama önceki cümleler beni saatlerdir ağlatıyor.

Ne o kadın ve adama hasetimden, ne de gelecek için bir beklentimden. Ama benim adam çocuğunun annesi için değil baştacı, “kızıma yapılacak en büyük kötülük seni rol model almasıdır, rezil bir kadınsın, kötü bir annesin” dedi, diyor ve diyecek.

Kendime acıdım, o kadının elinin tersiyle ittiklerine baktım. Yıllarca terapiye gittin, neden durdurmadın kendini dedim? Neden 1 yıl daha evli kaldın da akli dengeni hem IQ hem duygusal zeka olarak kendinden düşük birine anlatmaya çalıştın.

Bu adam bana, kendine gel, sen boğaziçislisin dedi. Şaka gibi.

Bense bana verilemeyen değere, kendime vermediğim değere, çizmediğim sınırlara, dilendiğim sevgi kırıntılarına, rica minnet sarılmalara acıdım. Kendimden de biraz tiksindim.

Neden o kadını kıskandın dedim, doğruyu söyle? Eğitimi, zekası ve belki hayatta gösterdiği çaba senden çok daha az/ aşağı ama kendi çıtasını kendi belirlemiş değil mi dedim?

İç sesim evet dedi. Üzüldüğüme üzüldük. Ağladık.

Biliyorum, sabah daha iyi olacak.

Kızıma sarılınca daha iyi olacak.

Sınırlarımı çizdikçe ve kendimi çöp gibi gördüğümü farklı şekillerde böyle duvara çarpar gibi, aniden, beklenmedik birinden, toslayarak gördükçe, belki de daha iyi olacak.